Ik las een artikel van een vrouw, die  vertelde dat haar leven veranderd was door een schilderij van Magritte. Toen ze op school een tekening had gemaakt, liet haar docent haar een boek over Magritte zien en vergeleek haar tekening met het schilderij ‘Golconda’, waarop ze een stad zag met een lucht vol zwevende mannen in pak en met bolhoed. Het deed haar denken aan de orde en uniformiteit in haar leven, die haar ineens absurd voorkwam. Ze was zo gegrepen door de schilderijen van deze Belgische surrealist, dat ze in de jaren daarna naar elke tentoonstelling van zijn werk ging en elk museum bezocht waar zijn werk hing.

Dat deed me denken aan een ervaring die ik met een kunstwerk had. Omdat ik op de academie de richting Textielvormgeving heb gedaan, ben ik altijd geïnteresseerd in textielkunst. In Parijs bezocht ik daarom het Musée Cluny, waar een beroemde middeleeuwse wandtapijtenserie hangt: ‘La Dame à la Licorne’ (‘De Dame en de Eenhoorn’). Vijf van de zes tapijten verbeelden de zintuigen en op elk tapijt staan een leeuw en een eenhoorn.

Ik was met mijn schoonfamilie in Parijs, maar niemand wilde met me mee naar dat museum, dus ik ging in mijn eentje (je snapt dat het nu mijn ex-schoonfamilie is). In de zaal waar de Licorne-serie hing, was het schemerig, omdat textiel slecht tegen licht kan. Er hing een mystieke sfeer. De tapijten dempten alle geluid. Ik ging op het bankje in het midden zitten en kreeg onmiddellijk tranen in mijn ogen. Ik zie op de foto dat de tapijten in een halve cirkel hangen, maar in mijn herinnering hingen ze helemaal rondom me heen, werd ik erdoor omsloten. Ik was helemaal ontroerd en heb er zeker een half uur gezeten.

Waardoor was ik zo geëmotioneerd? Ik weet het nog steeds niet echt. Een paar dingen kan ik wel benoemen: de vanzelfsprekende eenvoud van de vormen en kleuren, de elegantie en aparte houdingen van de afgebeelde mensen en dieren. Fabeldieren zoals eenhoorns vind ik altijd interessant, omdat ze een combinatie zijn van meerdere dieren. En als je langer kijkt zie je veel leuke grapjes in de tapijten, zoals aapjes en spelende konijnen. Heb je wel eens een half uur voor een kunstwerk gezeten? Je ziet dan steeds meer en het werk krijgt steeds meer betekenis!

Heeft dit kunstwerk mijn leven veranderd? Jazeker, omdat ik daar voor het eerst heb ervaren hoeveel emotionele impact een kunstwerk kan hebben. Na die tijd heb ik nog veel vaker middeleeuwse wandtapijtenseries bezocht. De ‘Apocalypse’ in Angers vond ik net zo bijzonder, misschien nog wel mooier en zeker afwisselender. Ik heb natuurlijk na die tijd ontzéttend veel bijzondere kunstwerken gezien en daar waren zeker indrukwekkende bij, maar de enorme indruk die De Dame en de Eenhoorn op me maakte, was eenmalig.

Heb jij ook zo’n ervaring? Welk kunstwerk heeft op jou een bijzondere uitwerking gehad, of heeft je leven veranderd? Ik ben heel benieuwd!