Al mijn boeken zijn in de container onderweg vanuit Nederland naar Paraguay, en er zijn alleen maar Spaanse boeken in de boekhandels hier, dus ik ben ik aangewezen op mijn e-reader. Gelukkig verschijnt vrijwel elk boek tegenwoordig ook als e-book. Ik kom dus niets tekort.
Ik heb een hoop gratis e-books gekregen, waaronder een paar boeken met columns van Sylvia Witteman. Zij schrijft heel leuk, vind ik. De columns spelen zich grotendeels af in Amsterdam, waar ik ook 20 jaar heb gewoond, dus ik herken veel van wat ze beschrijft.
Sylvia observeert Amsterdammers, hun gedrag en haar eigen reactie daarop. Die beschrijft ze in opvallende bewoordingen, soms zelfs met zelfbedachte woorden. Doodgewone situaties worden zo ineens heel bijzondere gebeurtenissen. Sylvia geeft geen mening, ze heeft geen oordeel, ze registreert gewoon en schrijft op wat ze ziet.
Ik heb eens ergens gelezen dat het in kunst draait om een van de twee dingen: het gewone op een bijzondere manier laten zien, óf het bijzondere op een heel gewone manier laten zien (dit is een zin om even over na te denken).
Sylvia Witteman laat in haar columns het bijzondere van het gewone zien door als het ware de spotlights op iets heel alledaags te zetten. Een goed voorbeeld in de beeldende kunst zijn de ‘gewone’ taferelen die Marinus van Dokkum schildert, met mensen die bijvoorbeeld hun neus snuiten of een pot verf omgooien en er beslist niet op hun voordeligst uitzien. Situaties die normaal gesproken niet worden vastgelegd, maar die ontzettend herkenbaar zijn en daardoor je emotie raken.
Aan de andere kant laat iemand als Jeroen Bosch juist bizarre wezens zien, of mensen met staarten, die in een landschap rondwandelen alsof ze gewoon op deze aarde thuishoren. Of de onmogelijke trappen van M.C.Escher, die eruit zien alsof je er makkelijk op zou kunnen lopen. Pas als je goed kijkt, zie je dat er iets niet klopt. Daardoor ga je ook anders naar de wereld kijken.
Nu ik in een ander land woon, zie ik de gewoonste dingen ineens op een heel andere manier. Alles is hier hetzelfde, maar toch ook weer niet. Niets is meer ‘gewoon’. Er zijn hier ook straten, huizen, winkels, dieren en planten, maar alles is nét anders dan in Nederland, of soms heel anders.
Ik ga vanzelf scherper observeren, omdat alles nieuw is. Maar dat kan jij ook. Kijk naar de wereld alsof je een marsmannetje bent, die net op aarde is gekomen (leuk spelletje om je creativiteit te vergroten). Je zal zien dat de gewoonste dingen eigenlijk heel bijzonder zijn.
Hoe kijk jij naar de wereld? Ik ben benieuwd!
Groetjes,
Marjolein
Ik kan je een half uurtje helpen om een stap in je kunst te maken! Vraag een gratis kunstcoachsessie aan op https://kunstacademie-online.nl/gratis/gratis-kunstcoachsessie/. Lijkt me leuk je te spreken!